Mój dom, Jego kościół

Istotą kościoła są jednak ludzie i klimat relacji jaki wytwarzają. To fascynujący żywy organizm. W tym organizmie (ludźmi) zachodzą ciągle wewnętrzne interakcje i zależności i to one mają zdecydowany wpływ na nasz odbiór kościoła, a później decyzję, czy w nim chcę być.

Zauważyłem, iż dla ludzi paradoksalnie kwestie dogmatyczne nie stanowią w pierwszym rzędzie o tym, czy chcą uczestniczyć w życiu tego, czy tamtego kościoła. Przede wszystkim obserwują ludzi i ich zachowanie, a więc, czy są spójni z tym co mówią i czynią. Odkryłem, że taka ocena jest - a jakże - bardzo biblijna. W końcu Jezus powiedział do swoich uczniów, że po uczynkach miłości ludzie rozpoznają w nich Jego uczniów (J 13:34-35). Po drugie, każdy z nas lubi przebywać w miejscu autentycznego zrozumienia i akceptacji. To niesamowicie przyciąga.

Czy taka postawa, to emanowanie "tanią" Ewangelią? Nie sądzę, ponieważ sam Jezus wielokrotnie, pierwsze co robił w kontakcie z ludźmi, to odpowiadał na ich podstawowe potrzeby. No, chyba, że chodziło o faryzeuszy, czy uczonych w piśmie, którzy często skupiali się na powierzchownych zwyczajach, i którzy też otrzymywali odpowiedzi skrojone na ich miarę. Jezus kochał i kocha ludzi i wyraził to poprzez oddanie swojego życia za każdego z nas. To droga i czynna miłość i tylko taka jest prawdziwa i tylko takiej trudno się oprzeć. Taką też powinni emanować Jego naśladowcy. To niesamowicie przyciąga.

Mój dom, to Jego kościół, który On buduje z niedoskonałych ludzi. Ludzi, którzy idąc za Nim uczą się być taki jak On i tak kochać jak On. Ludzi, którzy upadają i powstają, nieprzerwanie zdążając do miejsca spotkania z Jezusem, twarzą w twarz. To fascynujące miejsce i podróż. Tu jestem.

pastor

PS: Masz pytania, własne zdanie, chętnie porozmawiam. Pisz: pastor@jeruzalem.pl